اطلاعات مدرس

توی 16 سالگی اولین رابطه عاطفی خودم رو تجربه کردم. توی دبیرستان با یک دختر خانم دو رگه آسیایی وارد رابطه شدم و مثل اکثر آقایون به خاطر نداشتن سواد عاطفی و مسلط نبودن به پیچیدگی روابط خیلی سریع رابطمون تموم شد. همون موقع بود که فهمیدم رابطه پیچیده تر از این حرفاست که با خوندن دو سه تا کتاب بتونی یه رابطه عاشقانه بسازی.

مشکل اصلی من مدیریت رابطه نبود، بلکه دست‌وپنجه نرم کردن با ضعف های درونی خودم بود و تا اون زمان اصلا به حل این مشکلات درونی حتی فکرم نکرده بودم. یکی از بزرگترین چالش های من توی رابطه مرز زبانی بود که بین من ایرانی و خانم ها در اروپا وجود داشت برای همین هیچوقت نتونستم یک رابطه بلند مدت خوب بسازم. اما وقتی برگشتم ایران همه چیز تغییر کرد.

توی سن 22 سالگی اولین تجربه جدی عاطفی خودم رو داشتم و برای اولین بار با یک خانم ایرانی وارد رابطه شدم. اما فقط یک مشکل وجود داشت، اون مشهد زندگی میکرد. تقریبا یک سال رابطه لانگ دیستنس داشتیم و تقریبا هر ماه یکبار میرفتم مشهد تا همدیگه رو ببینیم. ولی بعد از یک سال دیگه از این روند خسته شدم و تصمیم گرفتم برم مشهد و یه خونه بگیرم تا بتونیم باهم زندگی کنیم. بدون اینکه ازدواج کنیم، درست مثل چیزی که تو اروپا دیده بودم. از اونجایی که اون برای تحصیل مشهد بود و خانوادش اونجا نبودن، راحت قبول کرد که باهم بریم زیر یک سقف و این‌جوری بود که یه زندگی عاشقانه مدرن رو کنار هم شروع کردیم. اما این زندگی مدرن عاشقانه خیلی زودتر از چیزی که جفتمون فکرش رو میکردیم از هم پاشید.

فکر کنم سه ماه تا سالگرد دو سالگیمون مونده بود که تفاوت‌هایی بینمون کم‌کم خودشونو نشون دادن. اون دیدگاه‌های سنتی داشت که خیلی هاشون با دیدگاه های من در تضاد بود. بزرگترین مشکلمون این بود که اون دنبال ازدواج بود ولی من نه! من مخالف ازدواج بودم و نمیفهمیدم چرا باید خودمو درگیر ازدواج کنم وقتی از نظرم همه‌چیز خوب و روبه‌راه بود.

حالا که سال‌ها از اون ماجرا گذشته، کاملا درکش میکنم و میفهمم چرا ازم جدا شد. اون موقع نه‌تنها حاضر نبودم رابطمون رو رسمی کنم، بلکه واقعا شریک عاطفی خوبی نبودم. اولویت زندگیم مثل اکثر آقایون شغل و درآمدم بود. با خودم فکر میکردم یه مرد باید صددرصد تمرکزش رو بذاره روی کارش. برای همین، همه انرژیمو سر کار خرج میکردم و وقتی میرسیدم خونه، دیگه چیزی ته وجودم نمونده بود که بخوام برای اون بذارم.

وقتی ازم گله میکرد که چرا براش وقت نمیذارم، چرا دیگه بیرون نمیبرمش و چرا حتی وقتی میام خونه باهاش زیاد حرف نمیزنم، بجای اینکه بفهمم داره چی میگه، فکر میکردم اون منو درک نمیکنه. حس میکردم بجای آرامش دادن، داره با ایراد های الکی فقط آرامشم رو از بین میبره.

چون هنوز تفاوت‌های عمیق بین طرز فکر زن و مرد رو یاد نگرفته بودم، اصلا نمیدیدم که مشکل از رفتار خودمه. بجای اینکه تلاش کنم چیزی رو درست کنم، فکر میکردم همه‌چیز تقصیر اونه و زمانی فهمیدم که باید رفتارم رو اصلاح کنم که دیگه دیر شده بود. اون جدایی یه تلنگر حسابی بود، انگار یکی محکم تکونم داد و گفت: